books

Ναρκωμένες αναμνήσεις

Γιατί δεν τον πλησίασα; Άραγε θα με είχε αναγνωρίσει; Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις. Το Παρίσι, για εμένα, είναι γεμάτο φαντάσματα, τόσα, όσοι και οι σταθμοί του μετρό και όλα τα φωτεινά τους σήματα, που εμφανίζονται όταν πατάει κανείς το κουμπί στον πίνακα με τις οδηγίες μεταβίβασης.

Σε κάθε σελίδα έλεγα στον εαυτό μου: αν μπορούσαμε να ξαναζήσουμε την ίδια ώρα, στα ίδια μέρη και στις ίδιες συνθήκες αυτά που έιχαμε ήδη ζήσει, αλλά να τα ξαναζούσαμε πολύ καλύτερα από την πρώτη φορά, χωρίς τα λάθη, τα απρόβλεπτα και τους νεκρούς χρόνους… θα ήταν σαν να αντιγράφαμε καθαρά ένα χειρόγραφο γεμάτο μουτζούρες…

Patrick Modiano «Ναρκωμένες αναμνήσεις»

μτφρ Αλεξάνδρα Κωσταράκου

Δεν υπάρχει καλύτερο από το να ξεκινάς την νεα χρονιά με αγαπημένους συγγραφείς! Ένας από τους αγαπημένους μου είναι ο Modiano, σε κάθε του βιβλίο με ταξιδεύει. Ανοίγεις το βιβλίο και βρίσκεσαι σε ένα καφέ σε ένα διαμέρισμα στους δρόμους ή στο μετρό του Παρισιού. Ζεις μαζί με τους ήρωες του, ερωτεύεσαι, στεναχωριέσαι, πονάς, χαίρεσαι και όλα αυτά συνήθως σε ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο.

Αξίζει όποιος δεν γνωρίζει τον Modiano να τον διαβάζει (προσωπικό μου αγαπημένο «Η Μικρή Μπιζού»).

Advertisements
books

ΓΙΟΥΓΚΕΡΜΑΝ

Η νύχτα είναι του κάθε ανθρώπου η μέρα είναι όλου του κόσμου. Ο ήλιος ουδετερώνει τις ανθρπώπινες υποστάσεις. Μεσ’ στο σκοτάδι οι ψυχές λευτερώνονται, απλώνονται. Και τ΄αστέρια, λες κι είναι οι νότες ενός παλαϊκού μονομελικού μενουέτου.

Ένα μεγάλο ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Πέρασα ένα μήνα μαζί με τον Καραγάτση που ποτέ δεν με απογοητεύει. Ήταν ένας απαιτητικός μήνας στη δουλειά με αποτέλεσμα να μην μπορώ να διαβάσω όσο ήθελα, όμως μόλις ξεκίνησαν οι διακοπές απόλαυσα το βιβλίο μου. Αγάπησα όλους τους ήρωες του βιβλίου μα φυσικά ο πρωταγωνιστής ήταν αυτός που με κέρδισε. Με τα καλά στοιχεία του αλλά και τα ασχημά του, ένας πραγματικός άνθρωπος. Το ταξίδι στη ζωή του υπέροχο, δύσκολο, με χαρά αλλά και αρκετή λύπη.

Όμως δεν τελειώνει έδω η παρέα μου με τον Γιούγκερμαν, σε λίγες ημέρες θα τον συναντήσω ξανά, αυτή τη φορά όχι σε ένα βιβλίο αλλά σε μια θεατρική σκηνή. Περιμένω αυτή τη μέρα με λαχτάρα και πιστεύω δεν θα με απογοητεύσει!

books · life · series · travel

Η ζωή είναι ωραία

Τις τελευταίες δυο εβδομάδες έχω περάσει τόσο όμορφα, έχω συναντήσει πολλούς φίλους, έχω πάει εκδρομές, έχω μείνει σπίτι και έχω γίνει ένα με τον καναπέ μου. Ο καιρός για άλλη μια φορά ήταν με το μέρος μας έτσι μπορέσαμε να πάμε τις βόλτες μας, αλλά άρχισε να βρέχει και να κάνει κρύο την κατάλληλη στιγμή, έτσι βγήκαν τα κουβερτάκια στον καναπέ άναψε το τζάκι, έπιασα στα χέρια μου δυο πολύ όμορφα βιβλία και ξεκίνησα μια σειρά ότι πρέπει για αυτόν τον καιρό.

Κάναμε δυο εκδρομές αυτόν το μήνα, η μια ήταν εκπαιδευτική, με το σχολείο πήγαμε σε ένα μέρος που το έχουν φτιάξει σαν παραδοσιακό χωριό. Τα παιδιά παρακολούθησαν ένα πρόγραμμα και κάναμε βόλτα στα δρομάκια του χωριού όπου μικροί μεγάλοι περάσαμε πολύ ωραία.  Έφτασε όμως και η αγαπημένη μου μέρα, η μέρα οινοτουρισμού, που αρκετά οινοποιεία είναι ανοιχτά για το κοινό και μπορείς να τα επισκεφτείς, να δεις πως φτιάχνουν το κρασί να κανεις βόλτες στους χώρους και να δοκιμάσεις τα κρασιά που παράγουν. Φέτος λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε σε δυο οινοποιεία που δεν είχαμε δει ξανά και ήταν πολύ όμορφη εμπειρία.

Αυτόν το μήνα αγόρασα αρκετά βιβλία, όμως ξεκίνησα με κάτι που υπήρχε πολλά χρόνια στη βιβλιοθήκη του πατρικού μου και πάντα έλεγα να το διαβάσω. Ξεκίνησα λοιπόν με τον Γιούγκερμαν του Καραγάτση. Είναι τόσο όμορφη η γραφή του, είχα και καιρό να διαβάσω κάτι του Καραγάτση και είναι πολύ ενθουσιασμένη. Περιμένω πως και πως να δω την μεταφορά του στην θεατρική σκηνή.  Από όταν είδα και διάβασα για το βιβλίο «Μικρές φωτιές παντού» σκέφτηκα οτι θέλω να το διαβάσω, έτσι την Παρασκευή το απόγευμα μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο το είδα και το πήρα! Ο καιρός μου φώναζε κάτσε στο τζάκι και διάβασε το καινούργιο βιβλίο. Έβαλα λοιπόν στην άκρη για λίγο τον Καραγάτση και ξεκίνησα. Δυστυχώς διάβασα ότι θα γίνει σειρά και έτσι διαβάζοντας το κάνω και την σκηνοθεσία αλλά δεν είναι κάτι που δεν κάνω με κάθε βιβλίο που διαβάζω.Είναι ένα πολύ ευκολοδιάβαστο βιβλίο και μέχρι στιγμής το απολαμβάνω. 

Τέλος ξεκίνησα να βλέπω το «The haunting of Hill House», είναι πραγματικά ότι πρέπει για βροχή σκοτάδι και τζάκι. Δεν είναι ιδιαίτερα τρομακτικό, μου αρέσουν πολύ μέχρι στιγμής οι χαρακτήρες και είναι πολύ ατμοσφαιρικό. Περιμένω πως και πως να δω που θα καταλήξει.

Ετσι όμορφα και γεμάτα πέρασαν οι πρώτες εβδομάδες του Νοέμβρη και τωρα ήρθε η ώρα να μπούμε σε κλίμα χριστουγεννίατικο και να αρχίσουν οι στολισμοί και τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια!!!

books · life · movies · series · travel

Οκτωβρης

Οκτώβρης, ο μήνας που είχα ονειρευτεί! Είναι για μένα ο μήνας που εχω μπει σε ένα πρόγραμμα και σχεδιάζω τι θα κάνω τα ελεύθερα απογεύματα μου. Όμως όταν κάνω εγώ σχέδια κάποιος γελάει! Γιατί γλυκέ μου Οκτώβρη?

Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως καταλάβατε, όπως τα σχεδίαζα. Δεν πειράζει όμως, έτυχε κάτι το οποίο το ήθελα και ας γυρνάω στο σπίτι κατάκοπη κάθε απόγευμα. Είμαι πολύ χαρούμενη και ας γκρινιάζω λιγάκι στους φίλους μου. Προσαρμόστηκα στη νεα πραγματικότητα και περνάω καλά πλέον.

Ο καιρός ήταν υπέροχος όλο τον μήνα και καταφέραμε να πάμε μια εκδρομή στα Χανιά, όπου κάναμε βόλτες και συναντήσαμε κάποιους φίλους που μένουν μόνιμα εκεί. Γενικά τα Σαββατοκύριακά μας κάναμε τις βόλτες μας, άλλες φορές ήταν ένας καφές στο κέντρο της πόλης και άλλες μια βόλτα λίγο πιο έξω.

Διάβασα κάποια ωραία βιβλία και έφτιαξα μια τεράστια λίστα από κάποια ακόμα που θέλω να διαβάσω. Το βιβλίο που μου έκλεψε την καρδιά ήταν «Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα» και αυτό που με δυσκόλεψε και μάλλον πρέπει να το ξαναδιαβάσω ήταν το «Πέδρο Πάραμο», νομίζω δεν ήταν το κατάλληλο για την περίοδο που το ξεκίνησα, θέλει καθαρό μυαλό και ελεύθερο χρόνο! Αυτές τις μέρες διαβάζω το «ο Φοίνικας» του Χωμενίδη, μου αρέσει αρκετά και είμαι πολύ χαρούμενη γιατί είχα απογοητευτεί από το «νεαρό άσπρο ελάφι».

Από ταινίες είδα μόνο δυο αυτό το μήνα, το «οικογένεια Μπελιέ» και το » οι Άθικτοι». Την δεύτερη την είχα ξαναδεί, ο Ν. ομώς όχι έτσι όταν είδα ότι θα την έδειχνε στην τηλεόραση αποφασίσαμε να καθίσουμε και να την απολαύσουμε. Για την πρώτη ταινία τα λόγια είναι περιττά. Ξεκίνησα να βλέπω το » οικογένεια Μπελιέ» χωρίς να το έχω ψάξει ιδιαίτερα, μου είχε πει μια φίλη μου πρέπει να την δεις. Για κάποιον λόγο έιχα στο νου μου ότι θα δω κωμωδία. Έκατσα λοιπόν με χάρη στον καναπέ μου, έβαλα το κρασάκι μου και ξεκίνησε η ταινία! Στην αρχή γελούσα λιγάκι μα όσο περνούσε η ώρα άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν ήταν τελικά κωμωδία! Είναι όμως μια ταινία που αξίζει να την δουν όλοι, μεγάλοι αλλά και μικροί. Είναι μια ταινία για να σταματήσεις την γκρίνια και για να προσπαθήσεις στην ζωή σου να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα με όλη σου την δύναμη.

Στις σειρές είχα μεγαλύτερα όνειρα για εμένα, όμως δεν προλάβαίνω. Βλέπω όμως την εκπληκτική σειρά Bojack Horseman. Είμαι ακόμα στην δεύτερη σεζόν, κάθε επεισόδιο  είναι απολαυστικό με αποκορύφωμα αυτό με τα ναρκωτικά στην πρώτη σεζόν. Κατά την γνώμη μου ήταν ένα αριστούργημα. Το παρακολούθησα πραγματικά με το στόμα ανοικτο!

Κάπου εκεί λοιπόν μεταξύ βιβλίων, σειρών, σχολείου με την γιορτή για την 28η Οκτωβρίου και τις απαρραίτητες ρακές στην πλατεία του χωριού και την διοργάνωση για την επόμενη σχολική γιορτή, πέρασε ο δεύτερος  μήνας του φθινοπώρου, αν και πιο πολύ θύμιζε  άνοιξη και σήμερα αποφασίσαμε στο σχολείο να τον αποχαιρετήσουμε πηγαίνοντας μια εκδρομή! Μαθητές και δάσκαλοι πήραμε δύναμη και είμαστε έτοιμοι να υποδεκτούμε τον Νοέμβρη.  Καλό μήνα σε όλους!

books

Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα

Αυτός ήταν ο τίτλος του βιβλίου που μόλις τελείωσα και θα συμφωνήσω απόλυτα! Το Παρίσι είναι υπέροχη ιδέα!!

Έχω επισκεφτεί 3 φορές το Παρίσι, σε 3 διαφορετικές φάσεις της ζωής μου και είχα περάσει τέλεια. Δεν ξέρω αν φταίει ο αέρας της πόλης αλλά σε κάνει να την ερωτευτείς. Αρκεί να περπατήσεις να δεις τα κτήρια να καθήσεις σε ένα πάρκο για να νιώσεις υπέροχα.

Όταν λοιπόν είδα να κυκλοφορεί ένα βιβλίο με τίτλο «Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα», είπα θέλω να το διαβάσω οπωσδήποτε. Στις αρχές λοιπόν του μήνα ο Ν. μου το πήρε δώρο και περίμενα πως και πως να το ξεκινήσω.

Με το που τελείωσα το βιβλίο που διάβαζα έπιασα με λαχτάρα στα χέρια μου το Παρίσι! Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα με πολλές ώρες εκτός σπιτιού λόγω δουλειάς, με τρέξιμο λόγω της γιορτής της 28ης στο σχολείο. Όποτε είχα χρόνο λοιπόν διάβαζα με πολύ όρεξη!

Το βιβλίο είναι ρομαντικό και ανάλφρο, σε κάνει να ταξιδεύεις, να ονειρεύσαι και να χαμογελάς. Κατά την διάρκεια της ανάγνωσης ένιωθα σαν να διάβαζα ένα παραμυθάκι. Οι ήρωες σε κάνουν να τους συμπαθήσεις από την αρχή και να συμπάσχεις μαζί τους. Είναι ένα «κινηματογραφικό» βιβλίο, διαβάζεις και το βλέπεις στην μεγάλη οθόνη ταυτόχρονα! Ήταν σαν βάλσαμο αυτή την δύσκολη εβδομάδα και όταν το τελείωσα το έκλεισα με ένα χαμόγελο.

 

 

Από την άλλη πλευρά από τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου ήμουν σχεδόν σίγουρη για το τι θα γίνει στη συνέχεια και όσο διάβαζα τόσο επιβεβαιωνόμουν. Η αλήθεια είναι οτι στη συγκεκριμένη φάση όμως δεν ήταν κάτι το οποίο με χάλασε.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν το μικρό παραμύθι που υπάρχει μέσα στο βιβλίο και θα ήταν υπέροχο αν κυκλοφορούσε όντως σαν παιδικό βιβλίο.

 

Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα, έλεγε η μητέρα του. Δεν έχει σημασία αν είσαι ερωτευμένος ή μόνος. Ακόμα κι αν είσαι δυστυχής, το Παρίσι παραμένει μια πολύ καλή ιδέα, επέμενε.

ΥΓ : ονειρεμένο εξώφυλλο, θέλω να το βάλω κάπου και να το βλέπω κάθε μέρα για να μου φτιάχνει τη διάθεση.

 

life · travel

Καλοκαίρι είναι

Καλοκαίρι είναι ο ήλιος, οι βόλτες, η θάλασσα, οι φίλοι, τα ταξίδια.

Καλοκαίρι είναι τα θερινά σινεμά, οι συναυλίες, οι θεατρικές παραστάσεις.

Καλοκαίρι είναι οι βεράντες, οι αυλές, οι ταράτσες, οι πλατείες.

Καλοκαίρι είναι τα όνειρα!

Καλοκαίρι είναι τα σχέδια που δεν πραγματοποιείς! Έτσι και εγώ κάπου στον Μαίο έλεγα το καλοκαίρι θα κάνω πολλά πράγματα, θα τελειώσω μια πτυχιακή, θα ασχοληθώ πιο πολύ με το blog, θα, θα, θα.  Όμως το φετινό καλοκαίρι μου πήρε τα μυαλά, δεν με άφησε να κάνω αυτά που έλεγα γιατί έκανα άλλα πράγματα! Είδα πολλές ταινίες στο θερινό σινεμά της πόλης μου, φέτος είχαν πολύ ωραίο πρόγραμμα και δεν έχασα καμία από αυτές που ήθελα να δω. Πήγα σε συναυλίες, πήγα στον Γιάννη Χαρούλη και στους Σωκράτη Μάλαμα – Θανάση Παπακωνσταντίνου, και οι δύο υπέροχες. Είδα θέατρο, όχι όσο θα ήθελα, αλλά η καλύτερη παράσταση που είδα ήταν οι «θεσμοφοριάζουσες» και πραγματικά ήταν από τις καλύτερες που έχω δει. Διάβασα αρκετά βιβλία, άλλα μου άρεσαν πολύ και άλλα με απογοήτευσαν. Βγήκα με φίλους, με κάποιους που βλέπω συχνά αλλά και άλλους που συναντιόμαστε σπάνια λόγω της απόστασης. Πήγα στη θάλασσα, και πριν προλάβει κάποιος να μου πει σε νήσι μένεις σιγά το κατόρθωμα να πας στη θάλασσα, να σημειώσω ότι για να βρει κανείς ωραία παραλία κοντά στην πόλη είναι κάπως δύσκολο αλλά υπάρχουν τόσες παραλίες που δεν έχω πάει και φέτος κατάφερα να πάω στο Αγιοφάραγγο και ήταν υπέροχη εμπειρία!!

Το καλύτερο κομμάτι όμως του καλοκαιριού ήταν οι φετινές μας διακοπές. Αποφασίσαμε να πάμε Πελοπόννησο, μιας και η μαμά μου είναι από ένα χώριο στη Μεσσηνία. Το πλάνο ήταν να πάμε στο σπίτι στο χωριό, να δούμε τη γιαγιά μου και συγγενείς που μένουν εκεί, να έρθουν και 2 φίλοι μας και να κάνουμε βόλτες στο νομό! Δεν μας απογοήτευσε καθόλου η Μεσσηνία, κάθε μέρα πηγαίναμε και σε διαφορετικό μέρος και περάσαμε τέλεια!

 

Δεν θα ευχηθώ καλό χειμώνα μιας και το καλοκαίρι μπορεί να πάρει παράταση για ένα μήνα μπορεί και δυο! Εύχομαι όμως όλοι να περάσατε υπέροχα στις καλοκαιρινές σας διακοπές και να μαζέψατε αρκετές ευχάριστες εμπειρίες!!

 

books

Το Κουτσό

Δεν θυμάμαι πριν πόσα χρόνια διάβασα για το Κουτσό και ένιωσα κάτι να με γοητεύει. Το έψαξα και φυσικά ανακάλυψα ότι δεν κυκλοφορούσε πλέον! Έτσι όταν διάβασα ότι οι Εκδόσεις Opera ετοίμαζαν μια νέα έκδοση του χάρηκα πολύ! Είχα αποφασίσει ότι μόλις έκλειναν τα σχολεία και ήμουν ξανά άνεργη θα το ξεκινούσα. Έτσι και έγινε, μόλις επέστρεψα από τον ΟΑΕΔ έπιασα στα χέρια μου το Κουτσό και αποφάσια να παίξω κουτσό ( ο συγγραφέας στην αρχή του βιβλίου σου λέει ότι υπάρχουν δυο τρόποι να διαβάσεις το βιβλίο. Ή ξεκινάς λοιπόν από το κεφάλαιο 1 και διαβάζεις κανονικά μέχρι το κεφαλαιο 56 ή ξεκινάς απο το κεφάλαιο 73 και ακολουθείς την σειρά που σου λέει ο συγγραφέας). Φυσικά και αποφάσισα να παίξω το παιχνίδι του συγγραφέα και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου με τον Χούλιο Κορτασάρ.

Διαβάζοντας τα πρώτα κεφάλαια ένιωσα σαν παιδάκι πρώτης δημοτικού, πρώτες μέρες στο σχολείο που του δίνουν βιβλία τετράδια μολύβια γόμες ξύστρες, πρέπει να γράψει να διαβάσει να κάτσει στην καρέκλα και να ακούσει τον κύριο ή την κυρία του, να βγει διαλειμμα στην αυλή με τόσα πολλά παιδιά και όλα μεγαλύτερα από αυτό! Έτσι και εγώ πήγαινα από κεφάλαιο σε κεφάλαιο σαν χαμένη, δεν ήξερα τι με περίμενε, δεν είχα καταλάβει τι γινόταν. Στην αρχή σκέφτηκα, έπρεπε να τα πάρω με τη σειρά και να διαβάσω το βιβλίο μου σαν καλό παιδί με τη σειρά, όμως σιγά σιγά συνήθησα και δεν το μετάνοιωσα που έπαιξα μαζί με τον συγγραφέα.

Το «Κουτσό» ήταν ένα βιβλίο που μερικές φορές με δυσκόλεψε. Δεν θα το κρύψω 2 φορές σκέφτηκα δεν είναι για εμένα θα τα παρατήσω, όμως στο επόμενο κεφαλαίο με κέρδιζε ξανά! Μου έκανε παρέα παντού, στον καναπέ, στο κρεβάτι, στην αυλή, στην παραλία! Είμαι σίγουρη ότι θα το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή. Δεν ξέρω ποιόν τρόπο θα διαλέξω την επόμενη φορά αλλά πιστεύω δεν θα με απογοητεύσει!

Γιατί stop? Από φόβο μην αρχίσω να κατεβάζω πράγματα απ΄το μυαλό μου, είναι τόσο εύκολο. Βγάζεις μια ιδέα από δω, ένα συναίσθημα από τ’ άλλο ράφι, τα συνδέεις με βοήθεια από τις λέξεις, μαύρες σκύλες, και προκύπτει ότι σε θέλω. Μερικό σύνολο: σε θέλω. Γενικό σύνολο: σ’ αγαπώ. Έτσι ζουν πολλοί φίλοι μου, για να μην μιλησώ για έναν θείο και δύο εξαδέλφους μου, πεπεισμένους ότι-είναι-ερωτευμένοι-με-τις-συζύγους-τους. Απ΄τα λόγια στην πράξη, ρε κατά κανόνα, χωρίς verba δεν υπάρχει res. Αυτό που πολλοί άνθρωποι λένε έρωτα, δεν είναι άλλο απ’ το διαλέγω μια γυναίκα και τη νυμφεύομαι. Τη διαλέγουν, σ’ το ορκίζομαι, τους έχω δει. Λες και μπορείς να διαλέξεις τον έρωτα, λες και ο έρωτας δεν είναι το αστροπελέκι που σε σκίζει στα δύο και σ’ αφήνει κεραυνόπληκτο στη μέση της αυλής.

ΥΓ: Θα ήθελα πολύ να ακούσω και τις δικές σας σκέψεις πάνω σε αυτό το βιβλίο!